پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 15 61 2018 06 22 Urban design principles of the squares in the first Pahlavi period revisited بازشناسی اصول طراحی شهری میادین شکل گرفته در دوره پهلوی اول 25 38 63861 10.22034/bagh.2018.63861 FA هدا میرمظفری گروه طراحی شهری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، ایران. اکبر عبداله زاده طرف عضو هیات علمی دانشگاه آزاد تبریز Journal Article 2018 06 19 Every generation occupies the city and its spaces in a different manner. Drawing upon its technical knowledge and the features of its period, each generation creates private and public spaces. Any intervention in the urban spaces requires a better understanding of the cities and their stories throughout the history. In late Qajar and early Pahlavi era, the developments in the West in some way paralleled the changes in urban design methods in the East. The prevalent method in the West was used in combination with traditional methods. Over time, such practices in the first Pahlavi era resulted in a historical disconnection between the local principles and methods of urban design. The purpose of the present research is to understand how the principles of urban design and its related fields have contributed to the formation of the squares during the first Pahlavi era. This research is interpretive and historical in nature. Data were collected through library research and field study. The samples of this research consisted of 28 squares formed in the first Pahlavi period (1921-1941) in the major cities of Iran. For this purpose, the key factors in the formation of new urban spaces in the first Pahlavi period were investigated. The factors included urban renewal, lifestyle, socio-cultural elements and technology; then the language of the urban design principles was developed based on Carmona’s urban design dimensions. The results showed that the design language was influenced by the factors contributing to the formation of urban spaces and reflected the changes in its creating factors. In fact, the differences in the changes occurred were unassociated with evolutions and prior historical changes and resulted in the urban spaces with a new design language which was different from the one used in a prior urban design. However, such differences were somehow reflected in the designs of the squares before the first Pahlavi era. هر نسلی در زندگی خود به شیوه یا شیوه‌هایی در شهر و فضاهای آن تصرف می‌کند و با دانش فنی و تاریخی از یک طرف و تحولات مربوط به زمان خود از طرف دیگر به تولید فضاهای عمومی و خصوصی می‌پردازد؛ هرگونه مداخله در فضاهای شهری گذشته نیازمند شناخت بیشتر شهرها و سرگذشت آنها در طول تاریخ است. در اواخر دورۀ قاجار و اوایل دورۀ پهلوی اول به موازات تحولات واقع در غرب، استفاده از روش‌های طراحی شهریِ متداول در غرب در ترکیب با روش‌های سنتی رواج یافت و به مرور زمان در دورۀ پهلوی اول انقطاعی تاریخی در اصول و روش‌های بومی طراحی شهری صورت گرفت. هدف پژوهش بازشناسی اصول طراحی شهری و زمینه‌های مرتبط با آنها در شکل‌گیری میادین دورۀ پهلوی اول است. راهبرد این پژوهش تفسیری-تاریخی بوده و روش گردآوری داده‌ها ترکیبی از روش‌های کتابخانه‌ای و میدانی است. جامعۀ آماری این پژوهش میادین ساخته شده در دورۀ پهلوی اول (1320-1300) است؛ و نمونۀ آماری 28 میدان از میادین شکل‌ گرفته در دورۀ پهلوی اول در شهرهای مهم ایران است. در این ارتباط ابتدا زمینه‌های مؤثر در شکل‌گیری فضاهای جدید شهری در دورۀ پهلوی اول مورد بررسی قرار گرفت که عبارتند از زمینه‌های نوسازی شهری، سبک زندگی، اجتماعی-فرهنگی و تکنولوژی. سپس زبان اصول طراحی شهری براساس ابعاد طراحی شهری کرمونا تدوین شد. نتایج نشان می‌دهد که زبان طراحی در ارتباط با ابعاد مورد نظر در شکل‌گیری فضاهای شهری همگام با تحولات رخ داده در زمینه‌های شکل‌ دهندۀ آن مرتبط است. در واقع تفاوت تحولات رخ داده، و البته گسسته با تحولات تاریخی پیشتر از آن، موجب تحولات عمده در شکل‌گیری فضاهای شهری با زبان طراحی جدید شده و به گسست زبان طراحی شهری در دوران پیشتر از خود منجر شده است. البته این گسست نه به‌ طور کامل بلکه می‌توان تا حدودی زبان طراحی شهری قبل از دورۀ پهلوی اول را در طراحی جداره‌های میدان هنوز مشاهده کرد. https://bagh-sj.com/article_63861_0d470c25375502047175b0c1d727e461.pdf